Categorieën
gedicht

Zorgvuur

Ze trekt de witte schort aan

En achter het masker een lach

Ze strijkt lakens glad

Ze wast wie nog leeft

Wast wie al stierf

Ze lacht almaar minder


Uitzichten werden telramen

Takken met knoppen, groene bladeren

Rode, lege takken met rijm

Toen weer knoppen

Ze probeert te blijven lachen

Ze wil niet meer, ze kan niet meer

De avond valt en zij staat in schemer en pluiswolken

Moe, ze voelt zich oud, wil even niets meer

Er is alleen zij en de hemelboom

Kathleen Boogmans

Dit gedicht schreef ik om de zorg een hart onder de riem te steken tijdens  de piek van de laatste Corona golf. Mensen die zorgen verdienen altijd en overal een hartje.

22 januari 2022

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.