Categorieën
nieuws

Cultuurpluim 2022: Kathleen Boogmans

© Gemeente Bonheiden

Op 30 mei werd tijdens de Open Cultuurraad ‘2820CultuurVerbindt’ de Cultuurpluim uitgereikt. Kathleen Boogmans mocht deze officiële erkenning in ontvangst nemen. Zij is lesgever intuïtief schrijven en creatief dagboek bij GC ’t Blikveld.

Schepen van Cultuur, Mieke Van den Brande, omschreef de Cultuurpluim-winnaar met Kathleen’s eigen woorden: ‘schrijven is de ontsnappingsroute, de plek waar het altijd wat lichter is, het gat in de haag en zoveel meer’. Zo ervaart Kathleen Boogmans (Josien Kee) deze woordkunst.

Ze heeft nog maar een klein gezichtsvermogen. Het zijn vaak zwakheden die ons inspireren en ons drijven te schrijven. Zo kweken we al schrijvende een nieuwe manier van kijken. Zelfs corona heeft Kathleen niet tegengehouden. Ze maakte meteen de omschakeling naar digitaal lesgeven zodat haar cursisten en zijzelf met elkaar in verbinding konden blijven.

Dat CultuurVerbindt, bewijst Kathleen: ze laat haar cursisten schitteren en neemt ze mee op haar drijvende kracht, vooruit, allemaal samen. Onder de naam ‘Josien Kee’ is Kathleen bekend als schrijfster en dichter (o.a. bij 2820Dichters).

De winnaars van de Cultuurpluim 2021, Rijmrock, gaven symbolisch de ‘pluim’ door aan Kathleen Boogmans. Griet Cockaerts en Leo Van Dessel (Cultuurraad) overhandigden de Cultuurpluim oorkonde.

Bekijk het originele artikel op de website van de gemeente Bonheiden.

Categorieën
gedicht

Zorgvuur

Ze trekt de witte schort aan

En achter het masker een lach

Ze strijkt lakens glad

Ze wast wie nog leeft

Wast wie al stierf

Ze lacht almaar minder


Uitzichten werden telramen

Takken met knoppen, groene bladeren

Rode, lege takken met rijm

Toen weer knoppen

Ze probeert te blijven lachen

Ze wil niet meer, ze kan niet meer

De avond valt en zij staat in schemer en pluiswolken

Moe, ze voelt zich oud, wil even niets meer

Er is alleen zij en de hemelboom

Kathleen Boogmans

Dit gedicht schreef ik om de zorg een hart onder de riem te steken tijdens  de piek van de laatste Corona golf. Mensen die zorgen verdienen altijd en overal een hartje.

22 januari 2022

Categorieën
gedicht

Vredesvegen 

er hangt geen droom maar rood in de wolken

geen twijfel over gestifte lippen

alles voelt oneven geknoopt

niet alleen de jas

vluchtig over de lentejurk

er hangt een droom en groen in de wolken

boven een land met krokussen en mensen die vallen

kinderen roepen om de teddyberen

moeders om de jongens die ze vasthielden 

wie o wie tekent 

met frêle vredesvegen

weer de echte wereld

wie tekent weer de zon die geel is

in een lucht vol blauw

Kathleen Boogmans

20 maart 2022

Categorieën
gedicht

Zeg ja

Zeg ja

In de krant vond ik een artikel dat het Old Masters Museum te Brussel tijdelijk zou sluiten omwille van te weinig personeel wegens Corona.  In de herst zou het dan opnieuw geopend worden.  Ik schreef er het gedicht ‘Zeg ja’ over.  In het gedicht zitten titels van schilderijen uit het Old Masters Museum verwerkt.  Dit even over de inspiratiebron maar lees er aub zoveel meer in dan wat er staat!

Zeg   ja

Daar hangt een zomer 

Met zomen 

Zonder kaders

Zonder joelend volk

Geen dansende boeren

Of drinkende koningen

Geen torens

Van wafel en Babel

Val voor de zoen

Van een opstandige engel

Loop hand in hand

De winter tegemoet

Feest in lijsten

Seizoenen tollen

Witte kragen wapperen

Rood en bruin

Room en bruid

De herfst herwint

Beloof me weer beter 

Schilder me een leven

Zweer  me

Eeuwig  stil gestold meesterschap

Zeg me één woord

In een tomeloze herfst

Kathleen Boogmans

Categorieën
gedicht

Gelukkige 44

Sylvie Marie vroeg 44 dichters om als verrassing een gedicht te schrijven voor de vierenveertigste verjaardag van haar man David Troch.  Ik hou van schrijfopdrachten en goeds wensen en stuurde het gedicht  ‘Gelukkige 44’.  Het gedicht bestaat uit 44 regels en nog andere verwijzingen naar vier, als cadeau aan David omdat hij iets met cijfers heeft.  Inspirerend!

44

Vandaag

nu de jaren

zo zouden de jaren

nu de jaren vieren

zij daar bij die tafel

altijd maar verder

de man en de vrouw

daar bij de houten tafel

stevig staan

hoe zij naar de vlammen

wijst en in het hout

de vlammen en haar rode jurk

en zij vult de tafel

en de jaren

en hoe de man van stoelen houdt

en van stille letteren 

en hoe van haar

en van feest en kijkt

hoe zij danst

in haar rode jurk

tussen de letters 

en hoe ze samen

altijd samen, 

het hout dat stevig

de stoelen vullen,

de vier stoelen rond de tafel

de vlammen lezen en 

altijd de lach van jaren

altijd maar

van feest en knetter

vier handjes en vier voetjes,

en hoe ze kijken, naar elkaar, en kinderogen

en hoe de ogen en de letters

altijd maar vullen met een lach, 

de rode jurk,

autootjes met vier wielen,

de letters en de warme gloed

en zij draait in haar jurk van feest

en ze schuift en vult het glas, 

de ogen, de gloed, het hout of houden 

en ze heft het glas op haar man 

en de gloed van rode vlammen en ze zegt

vier vier

van Kathleen Boogmans

27 juli 2021

Voor de vierenveertigste verjaardag van David Troch

Categorieën
gedicht

Laureate poëzieprijs Boontje

Laureate van de 26ste poëzieprijs Boontje! Mijn eerste echte literaire erkenning. Of hoe blij je kan zijn als andere schrijvers en lezers een boontje hebben voor jouw woorden. Je vindt het winnende gedicht “Knipoog naar Menno Wigman” op de foto

Kan een afbeelding zijn van één of meer mensen, staande mensen en binnen
Kan een illustratie zijn van één of meer mensen en boek
Kan een afbeelding zijn van , met de tekst Eurste plaats Volwassenen Knipoog naar Menno Wigman Vanochtend bij de bakker aan je lach gedacht, spiegeltjes en frangipane, alsof je tussen zoets kon zoeken of weer bij dagelijks brood kon ontmoeten Het zot gezoende bed gezien waarin ik vergat en vergaf dat jij me verliet Tafels waaraan we alleen maar zwegen waarover blikken als woorden gleden Of het zoals altijd gesneden moest? Neen zei ik, geef me het hele verdriet Bewaart langer en is minder verlies zei de bakker en gaf me het brood Even later stond ik de regen met een toekomst om zelf te verdelen Kathleen Boogmans
Categorieën
gedicht

Knipoog naar Menno Wigman

Vanochtend bij de bakker aan je lach

gedacht, spiegeltjes en frangipane, 

alsof ik je tussen zoets kon zoeken

of weer bij dagelijks brood kon ontmoeten


Het zot gezoende bed gezien waarin

ik vergat en vergaf dat jij me verliet

Tafels waaraan we alleen maar zwegen

waarover blikken als woorden gleden 


Of het zoals altijd gesneden moest? 

Neen, zei ik, geef me het hele verdriet

Bewaart langer en is minder verlies 


zei de bakker en gaf me het brood

Even later stond ik in de regen

met een toekomst om zelf te verdelen 

Categorieën
gedicht

Toen in die lente

Toen in die lente

Vertrokken duizenden vlinders
Op hartstocht

vleugels van teerzorgwit
Bleven aanraken
Hun last zwaar
Hun vlucht dartel en dapper

Ze hielden vast
Aan takken
En winterwaken
En aan de liefde
Die altijd blijft

24 augustus 2020
Josien Kee

Categorieën
schrijfcursus

Schrijfcursus: intuïtief schrijven – najaar 2017

Schrijven is de ontsnappingsroute, de plek waar het altijd wat lichter is, het gat in de haag en zoveel meer.  Zo ervaart Kathleen Boogmans (Josien Kee) deze woordkunst.  Ze heeft nog maar een klein gezichtsvermogen.  De kracht waartoe schrijven leiden kan wil ze graag doorgeven aan andere mensen. Of hoe je door dichtbij je zwakte te gaan staan, die kan ombuigen tot iets sterks en unieks.

Dankzij schrijven kunnen we woorden geven aan ervaringen en fantasie, ons denken en willen, belevenissen en waarnemingen.  Elke cursist mag dit op zijn eigen manier doen.  Met een stukje poëzie, een column, een cursiefje of een sprookje. Maar ook een kortverhaal kan, of die ene brief schrijven, een originele kerstwens sturen of een boodschap in een fles de wereld in zenden ,..

Er zal niet louter theoretisch les gegeven worden. In elke workshop zal er met zintuiglijke prikkels gespeeld worden en zullen er creatieve technieken aan bod komen om jou aan het woord te laten.

 

Leven van A tot Z

Soms moeten we gaan

Voor wat met geen pen te beschrijven is

Het verleden dichten

De toekomst doen rijmen

Laat ons een onbeschreven blad nemen

Beginnen met een hoofdletter

Samen zinnen verzetten

En weer helemaal op verhaal komen

Vandaag woord houden

Kom, laten we gaan

 

Wie:               Kathleen Boogmans (www.josienkee.be)
Wanneer:      Maandag 6, 13, 20, 27 november en 4 december 2017, telkens van 13.30 tot 16 u.
Waar:             GC ’t Blikveld, Jacques Morrensplein 2, 2820 Bonheiden

 

 

€ 50

Max. 12 deelnemers

 

Inschrijven vanaf donderdag 22 juni 2017 om 8u30 via volgende kanalen:

 

Aan de balie van GC ‘t Blikveld

Categorieën
kortverhaal

Losmaken

Zijn we er nu? Door het raam van de auto zie ik alleen boomtoppen en een streep knalblauwe lucht.  We rijden over een onverharde weg.  Af en toe tikken er takken tegen de auto.

Ja, zegt ma en ze kijkt achterom.  Naar mij op de achterbank.  Ik heb die helemaal ingenomen en mijn benen over de logeertas gelegd.  Ik ga overeind zitten. Ma zegt dat ik mijn haren uit mijn ogen moet doen en netjes dag moet zeggen.  Ik knik maar denk dat ik toch mijn zin zal doen de hele volgende week.  Van Suzanne, haar vriendin, mag toch alles.  In het chalet in Herselt mogen we op onze blote voeten lopen, ons wassen moet niet en eten moet alleen als je honger hebt. Dat heeft Jeremy, de oudste zoon van Suzanne, me verteld. Tanden poetsen moet wel had hij er nog vlug aan toegevoegd.

Ik stap uit de auto.  De geur van de dennenbossen.  Vrij.  Jeremy  komt op me toegelopen.  ‘Kom mee naar ons kamp, Liesje’, roept hij.  Ik kijk naar mijn moeder. Doe nog even alsof.  Ik strijk mijn haar uit mijn ogen, doe het achter mijn oor.  Ze staat daar met de geruite logeertas in haar handen.  Even voel ik een steek.  Ik zal haar toch ook een beetje missen.  Ik heb hier alleen nog maar gespeeld als het licht is.  Aan Jeremy en Michiel durf ik niet zeggen dat ik bang ben in het donker. Maar nu ben ik niet bang.  De zon maakt lichtvlekken tussen de dennenbomen.  Ik ga in galop.  Recht naar het kamp.

 

Foto © Diane Appels